13
Srebrne solniczki
Piątek, marzec 13. 2009
Duże wczesne srebrne solniczki elżbietańskie mają niewiele wspólnego z solniczkami z okresu późniejszego. Są dziś bardzo drogie i rzadko pojawiają się na rynku antykwarskim. srebrne solniczki zaczęto produkować w dużych ilościach od XVIII w., parami lub w większych zestawach. Aż do schyłku epoki wiktoriańskiej nie dopasowywano ich form do kształtów innych pojemników na przyprawy, np. na pieprz, choć w końcu XVIII w zdarzało się, że solniczka z otworkami powtarzała kształt musztardniczki (patrz ilustracja na sąsiedniej stronie).
Egzemplarz reprezentuje typ srebrne solniczki popularny w XVIII w. Elementami podwyższającymi cenę tego przedmiotu są: brzeg zdobiony godronami oraz nóżki zdobione maskami lwów. Kwiatowe girlandy są odlewanymi aplikami i znacznie zwiększają ciężar przedmiotu. Na wartość wpływa także grubość metalu; szczególnie pożądane są srebrne solniczki, których ciężar czuje się w ręce, ponieważ sól jest substancją powodującą korozję i może wyżreć w metalu dziury; srebrne solniczki z grubszej warstwy metalu będą trwalsze.
Stan zachowania jest sprawą szczególnie istotna przy zakupie srebrne solniczki. Nie należy nigdy pozostawiać soli w srebrnej solniczce (nawet na jedną noc). Jedyną ochroną przed korozją jest szklana wkładka lub pokrycie wnętrza naczynka warstwą złota. Jednak sól może dostać się pod wkładkę i spowodować korozję metalu pod szkłem. Niewielki ubytek można zlikwidować za pomocą amoniaku — jeśli zmienia on kolor na niebieski, proces przebiega prawidłowo. Poważne uszkodzenia może naprawić jedynie złotnik. Jeśli korozję usunie się mechanicznie, metal stanie się bardzo cienki i łamliwy, a znaki znikną, przez co przedmiot straci wartość.
Oto najstarszy ryp srebrne solniczki spotykany na rynku, datowany na 1693 r. srebrne solniczki z XVII w. są zwykle dość ciężkie i przetrwały w zadziwiająco dobrym stanic. Bywają czasem sprzedawane w dużych zestawach, co może świadczyć, że osoby zasiadające przy stole nie podawały sobie tego przedmiotu z rąk do rąk, ale raczej każda miała własną solniczkę; ta jest elementem zestawu składającego się z sześciu sztuk.
Srebrne solniczki typu trencher nie miały nóżek. Cieszyły się popularnością od ok. 1700 do ok. 1720 r., mogły mieć kształt prostokąmy, okrągły lub, jak ta, ośmioboczny. Powierzchnie pozostawiano najczęściej niezdobione, ale czasem na boku
umieszczano klejnot rodowy. Niektóre są bardzo lekkie, toteż należy unikać solniczek o zniszczonym pojemniczku i pęknięciach w miejscach połączeń.
Srebrne solniczki o ażurowym brzuścu wspartym na czterech nóżkach wykonywano masowo w latach 70. XVIII w., czasem w kompletach z musztardniczką.
Łatwo je nabyć i są stosunkowo niedrogie, co zalcży oczywiście od jakości. Ta ma atrakcyjny pofalowany brzeg (taki sam brzeg ma wkładka) oraz dobrej jakości nóżki typu „szpony na kuli”.
„len typ srebrne solniczki łatwo pęka przy krawędzi, uszkodzeniom ulega też ażur i nóżki, sprawdzajcie więc każdy egzemplarz dokładnie.
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: