• Piękna biżuteria
• Srebrne platery
• Technika close pladng
• Srebrzenie metodą galwaniczną
• Elektrotypia

Epergnes

Epergnes pojawiły się ok. połowy XVIII w. Ustawiano je pośrodku stołu i napełniano owocami lub słodyczami. Większość sprzedawano w drewnianych pudłach, w których przechowywano je, gdy nic były potrzebne. Epergnes, rzadkie i kosztowne, w miarę upływu czasu stawały się coraz wyższe i bardziej rozbudowane; w okresie wcześniejszym, ok. 1730 r., były dość zwarte. Mają jeden umieszczony centralnie koszyk i kilka mniejszych koszyczków po bokach; egzemplarze z połowy XVIII w. mają zwykle cztery koszyczki po bokach i jeden większy koszyk w środku.

Na korpusie i koszyku środkowym powinien widnieć pełen zestaw znaków złotniczych. Na wszystkich pozostałych częściach także powinny znajdować się niektóre znaki, takie jak znak kroczącego Iwa, znak wytwórcy, a od 1784 r. — głowa monarchy.

Epergnes były wspaniałymi srebrami wykonywanymi dla bogatych domów i rzadko używanymi, toteż zwykle zachowały się w dobrym sranie. Jednak zawsze należy je dokładnie obejrzeć, szukając śladów uszkodzeń szczególnie w partiach ramion i nóżek. Ramiona egzemplarzy z okresu wcześniejszego były masywne, ale później zaczęto robić ramiona obciążane, które trudno naprawić. Wartość tego egzemplarza jest nieco niższa, ponieważ ramiona nie są znakowane, co może wskazywać, że dodano je później w miejsce ramion oryginalnych. Pojedyncze koszyki, które niegdyś były elementem epergne, sprzedawane są osobno, ale ponieważ nie mają zwykle wszystkich znaków, należy dokładnie znać ich pochodzenie.

Ciężkie formy kwiatowe i duża niska nóżka to elementy modne w pierwszych latach XIX w. Ta pergne, utrzymywana w typowym stylu regencji została wykonana przez Mathew Boultona w Birmingham w 1819 r. Srebrne ramiona podtrzymują płytkie czarki z rżniętego szkła.

Uszkodzenie szklanych czarek lub zastąpienie ich innymi w przypadku regencyjnych ćpergnes znacznie obniży wartość. Jednak szkło z tego okresu można znacznie łatwiej zastąpić innym niż szkło z epoki wiktoriańskiej. Szkło wiktoriańskie jest często „mrożono” i grawerowane, niemal uniemożliwia zastąpienie go szkłem współczesnym znacznie łatwiej wykonać kopię szkła rżniętego.